«...در قاموس بودریار توده یعنی یک جمع خنثی که طرد کننده معانی خاص است.
او اساسا جهان پست مدرن را جهانی شبیه سازی (Simulation) شده از جهان واقعی می داند.
از دیدگاه بودریار, معانی در روند شبیه سازی - که در واقع یک نوع بازنمود(represent)است -دچار یک وضعیت فراواقعیتی می شوند که او از این حالت فراواقعیتی با واژه hyperreality یاد می کند.
و همانگونه که می دانید, ابژه, عینیت است و سوژه, ذهنیت.
اما بودریار در روند تبدیل شدن ابژه به سوژه, چهار هنجار را شناسائی کرده است:
هنجار اول : بازتاب واقعیت پایه و اولیه
هنجار دوم : تحریف واقعیت پایه و اولیه
هنجار سوم : غیاب واقعیت پایه و اولیه (ایجاد احساسی از واقعیت)
هنجار چهارم : هیچ ربطی به واقعیت پایه و اولیه ندارد که این هنجار همان Simulation مورد نظر بودریار است و به عبارتی می توان گفت جایگزینی سوژه به جای ابژه.»(بخشی از پاسخ دکتر شکرخواه به سؤال من)

از دکتر شکرخواه به خاطر توجه به این درخواست سپاسگزارم.

یکی از جنس دکتر شکرخواه، دکتر مهدیزاده و یا دکتر نمکدوست پیدا شود و مرا از این قصه رها کند....

از ابتدای سال کتاب «در سایه اکثریت های خاموش» بودریار ترجمه پیام یزدانجو، از انتشارات مرکز را بارها به دست گرفته ام اما هنوز به نیمه نرسانده انم.

آشنایی اندک من با زبان فارسی حکم می کند که می توانست برگردان این کتاب آسان تر از این که هست باشد حتی اگر نثر، نثر یک فیلسوف یعنی بودریار باشد.(دقت کنید گفتم آشنایی من با زبان فارسی)

حالا و درست جایی که من در میانه کتاب بار دیگر آن را وانهاده ام، کاش یکی از جنس دکتر شکرخواه، دکتر مهدیزاده یا دکتر نمکدوست پیدا می شد و درباره عبارتی از این دست مرا روشن می کرد:

نه سوژه نه ابژه
توده تحقق بخش ناسازه ی هم ابژه ی وانمایی بودن (توده تنها در نقطه ی تلاقی همه ی امواج رسانه ییِ ترسیم گر وانمایی وجود دارد) و هم سوژه وانمایی بودن، برخوردار از قابلیت منکسر ساختن همه الگوها و تقلید کردن از آن ها از راه حادوانمایی (حادتبعیت توده، شکل ذاتی شوخ طبعی) است.

توضیح ضروری: واژه نامه کتاب دو مفهوم بکار رفته در متن را معادل این دو واژه می داند: Simulation= وانمایی، Hyperconformity= حادتبعیت