مهندس سلجوقی گفته: طبق زمانبندی پیش بینی شده پیش‌نویس سند اجلاس تهران باید 20 تا25 اردیبهشت ماه آماده شود.
وی که معاون فنی دبیر شورای عالی اطلاع رسانی است در گفتگو با سایت ایران و جامعه اطلاعاتی درخصوص اهمیت اسناد اجلاس‌های منطقه‌ای گفته: "سندی که در اجلاس تونس قرار است منتشر شود از سند اجلاس‌های مقدماتی و منطقه‌ای منبعث می‌شود. مشابه اجلاس آسیا و اقیانوسیه، اجلاس‌های اروپایی و آفریقایی هم برگزار می‌شود. البته سند اجلاس ژنو سند اصلی است که در تونس با توجه به اسناد اجلاس‌های منطقه‌ای و مقدماتی تغییراتی خواهد کرد"
اجلاس منطقه ای WSIS از ‪ ۱۰‬تا ‪ ۱۲‬خرداد ماه در تهران برگزار شود. سایت اجلاس

روزنامه کیهان به‌عنوان یکی از قدیمی‌ترین روزنامه‌های عصر کشور و به قول حسن سربخشیان پس از 18215 شماره، از امروز صبح‌ها توزیع می‌شود و سهم من از این رویداد مطبوعاتی یادداشتی که برای شرق نوشتم، بود.
یادداشتی که فردا در صفحات جمعه شرق جمعه منتشر می‌شود ضمن اینکه شرق صفحه‌های ویژه‌ای هم با تکیه بر همین رویداد منتشر می‌کند که مشتمل بر گزارش‌ها و یادداشت‌های مرتبط است.
من در یادداشت خودم توضیح داده‌ام که از تصمیم گردانندگان  کیهان استقبال می‌کنم و دلیلی برای استقبال از این تصمیم دارم که تقریباً شکل عریان‌تر بخش عمده دلایل مدیرمسئول کیهان است که در اولین روز انتشار آن در نوبت صبح به خوانندگان وفادار کیهان عرضه کرده‌است.
حرف اصلی‌ام هم این است که اگر قرار باشد مهم ترین مطالب یک روزنامه عصر همان مطالبى باشد که در حیطه پوشش خبرى روزنامه هاى صبح است، مثل مطلب یک آخرین روز کیهان عصر که برجسته شده همان چیزى بود که برخى رسانه  هاى صبح از قول سخنگوى وزارت خارجه نقل کرده بودند، آن وقت دلیلى ندارد روزنامه با تأخیر ده ساعته بر پیشخوان کیوسک ها باشد.
و اینکه تبدیل روزنامه عصر به روزنامه صبح مى تواند کفه تولید و انتشار اخبار را به نفع کدام رقیب سنگین کند؟

درباره کتاب روزنامه‌نگاری جهانی گفته بودم و حالا توضیحات کامل‌تر از خود دکتر شکرخواه به اضافه لیست کتاب‌های دکتر شکرخواه

بچه‌های خوبی هستند این بچه‌های شرق؛ بچه‌های نازنینی هستند. در روزنامه‌خوانی نمی‌دانم اما در روزنامه‌نگاری خیلی‌شان از من خیلی‌خیلی بیشتر سابقه دارند. البته این دلیل نمی‌شود که یک خبر را دوبار در یک صفحه بیاورند(حالا گیرم یکی‌شان یک پاراگراف کمتر، اما تیتر و لید و محتوا که یکی‌است)
خبری که از آن می‌گویم "رقم واقعى گردشگران سال ۸۳ به ایران، ۳۵۰ نفر" مال صفحه جامعه روز پنج‌شنبه است و جالب اینکه در نسخه آن‌لاین روزنامه‌هم خبر به همین شکل تکرار شده است. یکی در ستون کناری خبر کوتاه در صدر ستون و دیگری هم در بدنه صفحه
احتمالاً این یعنی در شرق بعضی وقت‌ها هیچکس صفحه‌هایش را نمی‌خواند نه دبیر سرویس، نه مسئول صفحه؛ سردبیر هم که سرش شلوغ است. گمانم قبلاً مسئولیت دبیر سرویس این را هم شامل می‌شد اما حالا که کسی از خودشان نمی‌خواند خوب شما هم نخوانید......!!!!

بعد از تحریر:
به قول علی احتمالاً خبر دوبار چاپ شده را یک‌نفر تنظیم کرده چرا که در خبر خبرگزاری فارس رقم واقعی 350 هزار نفر ذکر شده ولی در هر دو خبر شرق کلمه هزار افتاده‌است. 

....قدرت رسانه های انلاین اینترنتی در حال ضعیف کردن مخاطبان رسانه های چاپی و تثبیت شده است...
این  مطلب را جام‌جم‌آن‌لاین به‌عنوان تحلیل رسانه‌های امریکایی از تصمیم جدید AP در پولی کردن اخبار و عکس‌هایش برای رسانه‌های آن‌لاین، نقل کرده‌است. «رسانه های آمریکایی این تصمیم اسوشیتد پرس را نشانه‌ای بر اهمیت روز افزون سایت‌های خبری آنلاین دانسته اند»->>>بیشتر
>>>>مطلب مرتبط:

AP board gives approval to new online licensing fee

ازدواج دو غول نرم‌افزاری. مبارک است ان‌شاءالله

دیشب در دفتر کتاب هفته کتاب روزنامه‌نگاری جهانی را دیدم که به همت دکتر شکرخواه و علی‌ ایثاری کسمایی ترجمه و توسط انتشارات روزنامه‌ایران نشر و به علاقه‌مندان عرضه شده‌است.
حال و هوای مطالب ارائه شده در این کتاب به‌ویژه علاقه‌مندان به حوزه ارتباطات بین‌الملل را ارضا می‌کند. جزئیات بیشتر را هم در کتاب هفته شماره بعد بخوانید.

تبدیل شدن برخی دیدگاه‌ها به گفتمان یا در شکلی دیگر کلیشه باعث می‌شود برای پیام پس‌فرستی را دریافت کنیم، که در واقع بازتولید همان پیام است.
شده در روزهایی که جو سنگین فوتبالی بر جامعه حاکم است، مثل روزهای جام‌جهانی یا مثلاً روزهایی که بازی مهمی در شرف وقوع است به گفتگوهای مردم کوچه و بازار دقت کنید؟ من در این شرایط تنها به یک نتیجه می‌رسم: مردم همان چیزهایی را به زبان می‌آورند که از گویندگان تلویزیونی می‌شوند.
در واقع تحلیلی که سر کوچه و خیابان از یک بازی فوتبال می‌شنوید بیشتر بازگویی همان کلیشه‌ای‌است که گزارشگر تلویزیون در ذهن مخاطب ایجاد می‌کند و کمتر حوزه علاقه‌مندی‌های خود او را در بر می‌گیرد.
تست این ایده هم چندان پیچیده نیست. گفتمان رایج در میان مخاطبان ورزشی ما شکل گرفته از گفتمان رایج در رسانه‌هاست و نه برتافته از موقعیت خودشان.

این مقدمه پیچیده در هم را به گزارشی از سام فرزانه گره می‌زنم تا بهتر منظورم را بگویم. او در گزارشش به نحوه بازتاب نظرات مردم در گزارش‌های مطبوعاتی و رادیو تلویزیونی پرداخته و با یکی دو صاحب‌نظر هم صحبت کرده. محور اصلی گزارشش هم این است: از مردم درباره چیزهایی پرسیده می‌شود که در آن سررشته ندارند و در این میان یا پاسخ‌هایی داده می‌شود که مورد انتظار سؤال کننده‌است یا تنها آنهایی انعکاس پیدا می‌کنند، که مورد انتظارند.

از جمله قاضی‌زاده "برنامه هاى رادیو ورزش که در اتومبیل به آن گوش مى‌کند"، گفته: «کسانى که به برنامه‌هاى این رادیو گوش مى‌دهند معمولاً شنونده‌هاى ثابت این رادیو هستند و نظرات آنها شبیه گوینده ها است. براى همین هیچ بعید نیست که نظرات آنها شبیه هم و قابل پخش باشد....»

حالا می‌شود به همان که نوشتم برگردیم: تبدیل شدن برخی دیدگاه‌ها به گفتمان یا در شکلی دیگر کلیشه باعث می‌شود برای پیام پس‌فرستی را دریافت کنیم، که در واقع بازتولید همان پیام است.

سمیرا سامانی گفته: "بازار کار برای دانشجویان روزنامه‌نگاری به وفور یافت می‌شود حتی می‌توان گفت دانشجویان روزنامه‌نگاری بعد از سپری کردن دو،‌ سه ترم در دانشگاه می‌توانند در یک روزنامه مشغول به کار شوند و اما دانشجویان پزشکی یا حقوق از چنین مزیتی برخوردار نیستند ،اما به دلیل عدم امنیت شغلی برای روزنامه‌نگاران این دانشجویان با مشکلات عدیده‌یی مواجه می‌شوند...."

زهرا جعفری هم یکی از مشکلات دانشجویان ارتباطات را اختلاف نظر میان دانشکده‌های ارتباطات دانسته چرا که معتقد است: "...دانشکده‌ی علامه یک نوع نگاه به این رشته دارد، دانشگاه تهران از بعد دیگر به ماجرا نگاه می‌کند و دانشگاه آزاد نیز به شکل دیگر و این امر سبب شده یک نوع انحصارگرایی در این رشته بوجود آید و دانشجویان نتوانند از حضور اساتید برجسته در دانشکده‌های مختلف بهره گیرند...."

اینها گوشه‌هایی از حرف‌های دانشجویان ارشد ارتباطات است در میزگرد ایسنا؛

راستی شما قبلاً این خبر را خوانده بودید؟؟ دوسال پیش خبر"ارسال پیام کوتاه به موبایل از یاهو مسنجر" را به نقل از آی‌تی ایران در وبلاگم آوردم.
حالا به همان خبر برگردید و آخرین کامنت‌های مطلب را بخوانید.... سعید و محمد عزیز! نمی‌دانم پروژه ارسال SMS از طریق یاهو مسنجر به کجا رسیده، ولی سیستم نظرخواهی وبلاگ من ربطی به این پروژه ندارد.
البته یک نفر پیشنهاد کرد محتوای مورد نظر این دوستان را به شماره‌های ارسالی‌شان SMS کنم و یک رسید و هم برای محمد و سعید بفرستم. تا چه پیش آید........

"بخشی از یک مقاله که در یک سمینار فوتوژورنالیزم ارائه شده...خواننده خوب باشید......تخصص خود را در یافتن آگاهی لازم بالا ببرید....بر موضوعات بین المللی و داخلی متمرکز شوید....در ک تان را از جامعه خود بپرورانید....اول یک خبرنگار باشید...." [از وبلاگ جواد منتظری]

«... هر روز در روزنامه های مختلف گفت و گوهای بسیاری را می خوانیم که در آن هیچ چالشی در نگرفته و یا هیچ انتقادی مطرح نشده و شباهت بسیار به رپرتاژ آگهی(گزارش آگهی که در قبال آن پول دریافت می شود) دارد. گاهی وقت ها ظاهر مصاحبه کاملا انتقادی است و سوال ها کاملا تند و تیزهستند اما جواب ها کلی و مبهم اند و مصاحبه گر هم اصلا یقه گیری نکرده است تا به جواب روشن برسد........راستش ماجرایی که باعث شد یاد خاطرات روزنامه نگاری ام بیفتم دیدن ویژه نامه نوروزی شرق بود...»

من هم مثل بعضی ها سیاست خونم پایینه ولی دوستانی که کیهان را نماد رادیکالیسم راست و شرق را نماد رادیکالیسم چپ می دونن، یا حتی اونها که نمی دونن نوشته معصومه ناصری را درباره یک گفتگوی ویژه در یک ویژه نامه بخوانند. البته موضوع کاملاً روزنامه نگارانه است ولی سوژه قدری سیاسی است.

......بین مطبوعات و عکاسی، هیچگاه، دوره ای طلایی وجود نداشته؛ حتی در دوران بعد از ١٩٤٥ و قبل از آنکه تلویزیون در زمینه خبری سلطه پیدا کند، یعنی همان وقتیکه صفحات مجلات مصور، جهان را روایت می کردند واز عکس به عنوان واسطه ای ضروری استفاده می شد که به کشف محل می پرداخت و خواننده را از راه دور در آن سهیم می کرد.
از این پس، پرسش ساده است . ضروری است که هر ارگان مطبوعاتی، از بزرگترین گرفته تا حاشیه ترین آنها، از خود سوال کند که با چه هدفی تصویری را چاپ می کند؟ ( با چه معنایی و با کدام دیدگاه؟) تصویر هایی که احتمالا دیجیتالی هستند، اما می توانند سیاه و سفید، انفوگرافیکی، طراحی و یا چاپ تابلوی نقاشی نیز باشند.
تمام این اشکال تصویری، به درجات مختلف، در اطلاع رسانی شرکت می کنند، و هرچه از کلیشه و دیدگاههای قالبی دور شوند، اعتبار بیشتری کسب می کنند .
در نتیجه، باید دانست که تصاویر دیجیتالی که از عراق و یا داچه می آیند، صرفا تصویر هستند . باید دانست که عکاسانی وجود دارند که همچنان دست به خطر می زنند تا در برابر تلویزیون و اینترنت نقطه نظر هایی را در جهت مخالف یا تکمیلی و یا در حاشیه اظهار کنند.
قبول این امر که مسئله حقیقی برای ادامه حیات تولیدات چاپی، تولید خلاق است، نه تنها وظیفه ماست ( که انکار آن به منزله خودکشی است)؛ بلکه برای تعریف تازه ای از عملکرد( در حال حاضر بسیار محو است) صفحات مصور که حامل هیچ دیدگاهی نیستند و هر روز، یا هر هفته، به چاپ می رسند، ضروری است.
تنها عکاسان خلاق هستند که می توانند مطبوعاتی را که اعتقاداتش در حال احتضار است، نجات دهند. تنها عکاسان قاطع و مصمم می توانند اندیشه و شک را در ما ایجاد کنند.....(لوموند دیپلوماتیک)

پرستو دو کوهکی یک دو سه مطلب دارد که آنقدرها مورد توجه قرار نگرفته. ایده جالبی که دوست داشتیم زمانی با بروبچه های دانشکده که دستی در روزنامه نگاری داشتند پیاده کنیم، اما شکر خدا نشد (بعضی کارها را آدم باید به اهلش واگذار کند) او بخشی از نوشته های زن نوشت را به نگارش در مطبوعات اختصاص داده است و دیدم که حالا که فامیل شده ایم و او در بازگشت به دوران پرکاری اش با معصومه کار می کند حیف است خودم را از خواندن شان محروم کنم. این را هم بگویم که لینکش را در چرک نویس ندا دهقانی دیدم.

امیدوارم امسال برای من سال متفاوتی باشد. سال 83 هر چند ماه یکبار همه چیز دست به دست هم می داد تا کافه سایبر در اغما باشد ولی امسال سال متفاوتی است. 7 تا 12 فروردین یک ضرب سر کار بودیم و علی القاعده سالی که نکوست از بهارش پیداست.....

سال 83 برای من سال ویژه ای بود. از آن اتفاق خوب پایان ماه های پایانی(بزرگداشت دکتر معتمدنژاد) تا این آخرین اتفاق ارتباطی سال  یعنی برگزاری جلسه دفاع دکتر شکرخواه. هنوز آنقدر مست فضای بزرگداشت همیشه استاد بودم که ترجیح دادم مدتی ننویسم.

به دکتر شکرخواه حضوراً تبریک گفتیم. به نظر من پایان نامه دکتر نوعی مانیفست روزنامه نگاری سایبر بود و از این جهت مثل خیلی ها منتظر انتشار آن هستم.

 آقای دکتر نگفته بودند در شهر رسانه پرورشان تازگی ها از کیوسک های مطبوعاتی خبری نیست. یک هفته در مشهد بودیم، و از روزنامه خبری نبود که نبود. آخر سر زنگ زدیم به فرزانه بنی هاشم و آدرس چند کیوسک مطبوعاتی گرفتیم و با دو سه روز تأخیر به ویژه نامه شرق رسیدیم........

مشهد اما هنوز در اتفاق های رسانه ای اول است. در دو مدرسه علمیه منتهی به حرم امام رضا فضای ارتباط با اینترنت و پاسخگویی آن لاین به سؤالات شرعی پیش بینی شده بود.

دو روز مانده به سال جدید به اصفهان آمدیم و سال مان در اصفهان تحویل شد...

سلام، سال نو مبارک..........