چند وقت است با مقایسه وبلاگ‌نویسی چند تن از دوستانم به این فکر افتاده‌ام که برخی ‏انواع وبلاگ‌نویسی شباهت قابل توجهی به برخی انواع مصرف دخانیات دارد. خوب وبلاگ ‏دودی هم مثل ماهی دودی مزه خودش را دارد، نه؟؟!!‏
>>وبلاگ به مثابه! سیگار:‏
در این مدل وبلاگ‌نویسی، بلاگر، پست‌های کوتاه و پشت سر هم ارسال می‌کند. بلاگر ‏معتاد وبلاگ‌نوشتن است و هر نوبت وبگردی‌اش دست کم هفت هشت پست ارسال ‏می‌کند. درست مثل سیگار: کوتاه و پشت سر هم، بلاگرهای سیگاری! معمولاً یک نوع ‏سیگار مصرف می‌کنند(در یک حوزه مطلب می‌نویسند) ‏
>>وبلاگ به مثابه! قلیان:‏
در این شیوه بلاگر با فاصله زمانی بیشتر نسبت به نوع اول و تنوع مزه بیشتر پست‌هایش ‏را ارسال می‌کند. در این مدل وبلاگ نویسی مزه پرتقال، توت‌فرنگی، دو سیب و البته ‏تنباکوی خوانسار به خوبی از هم قابل تفکیک هستند.‏
>>وبلاگ به مثابه! چپق:‏
این شیوه نوشتن از شیوه‌های اصیل ایرانی‌است. قدیم‌ترها کشاورزان در فصل زمستان که ‏گرفتار کشت و کار نبودند، ساعت‌ها سینه آفتاب می‌نشستند و بعد از ساعت‌ها چپق ‏خود را در می‌آوردند و به صورت خود می‌چسباندند. دوباره بعد از یکی دو ساعت ‏عملیات توتون‌گذاری و روشن‌کرن آن با ذره‌بین زیر اشعه آفتاب انجام می‌شد و در ‏آخرین ساعات روز با یکی دو کام اساسی از چپق سرشار از انرژی به خانه بر می‌گشتند ‏و حکایت همچنان ادامه داشت. وبلاگ‌نویسان چپقی مدت‌ها طول می‌کشد تا از لاکشان ‏یواش یواش درآیند، بعد یک مطلب خوب می‌نویسند و به محل خود مراجعت می‌کنند. ‏باز تا کی و کجا دست دهد که این اتفاق تکرار شود.‏
>>وبلاگ به مثابه! پیپ:‏
خوب این شیوه کمی روشنفکرانه و وارداتی‌است، البته توتون پیپ سنگین و. سبک دارد ‏ولی دو سیب و پرتقال و خوانسار ندارد. خوب پیپ را نمی‌شود پشت سر هم کشید و ‏البته کشیدنش به سختی چپق هم نیست. بلاگر در این روش هرازگاهی پست‌های شیک ‏و روشنفکرانه می‌فرستد ‏
بعضی از دوستان وبلاگ‌نویسم که می‌دانند منظورم از این همه دود چیست بهتر است ‏خودشان خودشان را لو بدهند. از من هم اگر بپرسید چطور وبلاگ می‌کشم، می‌گویم به ‏قول رنه مگریت: ‏Ceci n'est pas une pipe