وزیر محترم ...... هفته گذشته شماره تلفن همراهش را از طریق رسانه‌ها در اختیار مردم قرار داد تا هر گونه مشکلی را از این پس مستقیماً با خود وی در میان گذراند. سؤال اینجاست این اقدام آقای وزیر به زعم خویش و مشاوران‌شان تا چه میزان روند جذب پس‌فرست مخاطبان خود را تسهیل کرده‌اند؟ در واقع آنها تا چه میزان رسانه مناسبی برای انتقال نظات مخاطبان به شخص وزیر برگزیده‌اند:
رویکرد نظری>نظره وساطت: نظریه وساطت(Mediation Theory) به تأثیر منطق و شکل هر رسانه‌ای که در فرایند ارتباط دخیل است اشاره می‌کند. منطق و قواعدی که اطلاعات(محتوا) را منتقل می‌کند و آن را در شکل و اندازه معین و مناسب برای رسانه‌ای خاص جای می‌دهد.
رویکرد کاربردی>انتخاب مجرا: هورنیک سه معیار را برای انتخاب مجرا عنوان می‌کند: 1.هزینه 2.سهولت مدیریت 3.تداوم‌پذیری
دو سه سؤال خودمانی بحث را از حالت نظری صرف خارج می‌کند و ما را به ابتدای بحث بر می‌گرداند:
1. آقای وزیر و مشاوران محترم‌شان می‌دانند انتخاب تلفن همراه به‌عنوان مجرای ارتباطی چه هزینه‌هایی را در بردارد؟
2. آقای وزیر گمان می‌کنند مجرای انتخابی به سهولت از سوی ایشان مدیریت‌پذیر است و قرار نیست پس از مدتی این تلفن همراه در اختیار مدیر  ارتباط مردمی دفترشان قرار گیرد و آب رفت به جوی بازگردد.
3. با وجود اینکه آقای وزیر گفته‌اند تلفن همراه‌شان همواره روشن خواهد بود، فکر می‌کنند مجرا و رویه انتخابی‌شان در این رویکرد ارتباطی از تداوم پذیری لازم برخوردار است؟

شاید این سؤال‌های به گوش آقای وزیر نرسد و برای‌شان جالب نباشد اما شاید برنامه‌ریزان ارتباطی را به این فکر بیندازد که مجراهای ارتباطی را نباید اشتباه بگیریم. این اشتباه ممکن است به طنز مضحکی پهلو بزند که ته مزه تلخش را زیر دندان همه عوامل ارتباط بگذارد.

پس از تحریر: حیفم می‌آید این نکته را که دوستی به‌عنوان کامنت‌ نوشته بود، با یک حاشیه نیاورم. امیر نوشته: "دیشب هم گویا وزیر محترم باز طنز خودش رو تکمیل کرد و ساعات خاصی را اعلام کرد که به تلفن‌ها جواب بدهد. ارتباطات مردمی یک ژست نیست. یک برنامه برای اصلاح فعالیت سازمان هستش... هدف این نیست که مردم صدای وزیر را بشنوند یا بیشتر ببینند...."
مجرای آقای وزیر در همین گام مغلوب چالش تداوم‌‌پذیری(معیار سوم) شد. فکر می‌کنم البته این محدود کردن ساعات تماس ناشی از عدم سهولیت مدیریت مجرا(معیار دوم) باشد. خوب معلوم بود نمی‌شد در جلسه هیئت دولت فرضاً هم موبایل را روشن گذاشت و هم مثل یک عضو فعال شرکت کرد.
درباره معیار نخست هم می‌بینیم که در دو روز اول به‌قدر کافی هزینه(از نوع معنوی‌اش) روی دست آقای وزیر گذاشته شده و معلوم نیست چه میزان هزینه مادی می‌تواند آب رفته را به جوی بازگرداند. به آقای وزیر پیشنهاد می‌کنیم اولاً با کانال‌های ارتباطی ژست مردمی نگیرند و ثانیاً مراقب حرف‌هایی که به خبر 8:30 می‌زنند باشند. تجربه نشان داده؛ دوستی خاله خرسه و از این حرف‌ها.......

ماجرای سمینار جامعه اطلاعاتی در کیش چه بود؟ بعضی‌ها مثل دکتر شکرخواه از رفتن به آن نوشتند و بعضی‌ها مثل آسیه امینی از برگشتن از آن. کسی اطلاعات بیشتری ندارد؟؟؟!!

بارها از او درباره نرم‌خبر پرسیده‌بودم. می‌گفت می‌شود همه آنچه باید در مورد نرم‌خبر دانست، در دو ساعت آموزش داد و حالا رسانه این فصلنامه به‌تازگی دیریاب تخصصی در حوزه ارتباطات که این روزها و در شکل و شمایل جدیدش حتی در کیوسک‌های روزنامه‌فروشی حوالی دانشکده‌های ارتباطات هم یافت نمی‌شود، مقاله‌ای از او زده با عنوان "ساده مثل سافت".
منتقد همیشگی شیوه‌های کلیشه‌ای در خبرنویسی دکتر یونس شکرخواه که از اولین کتاب آموزشی‌اش "خبر" که حالا به چاپ هشتم رسیده تا آخرین‌شان "خبرنویسی مدرن" که همین چند روز پیش سومین چاپش عرضه شد، تغییر نگاه روزنامه‌نگاران را به مقوله خبر دنبال کرده‌است، حالا مطلبی نوشته به قول ندا دهقانی "کاربردی و مصداقی" که جایش در کتاب خبرنویسی مدرن خالی بود. مطلبی که حالا به لطف وبلاگش دات پیش از آنکه نیم کوچکتر کیوسک‌های شهر را به دنبال آن مجله تخصصی زیر و رو کنی به دستت می‌رسد.
شکرخواه در این مطلب ابتدا به دو سوءتفاهم رایج در زمینه نرم‌خبر – اینکه نرم خبر همان سبک تاریخی‌است یا نرم‌خبر گزارش است- اشاره کرده و بعد تشریح کرده که چرا کانون‌های قدرت و ثروت، دولتمردان و روابط‌عمومی‌های دولتی اینقدر از نرم‌خبر در هراسند. "سافت نیوز + روزنامه نگاری انتقادی = آلیاژ خطرناک!"
این اشاره البته باید توجه علی را به خود جلب کند، او که از ابتدای درگیر شدنش با سافت‌نیوز، چالش این نوع خبرنویسی را برای روابط‌عمومی‌ها تذکر داده بود.
ساخت دایره‌ای، اسیر زمان نبودن به اضافه شش عنصر: راوی اول شخص، چند منبعی بودن، پس‌زمینه‌ها، نقل قول مستقیم، زبان غیررسمی و تحلیل همه آن چیزی‌است که به نرم‌خبر شکل می‌دهد.
فکر می‌کنم همان‌طور که می‌گفت می‌شود همه آنچه باید در مورد نرم‌خبر دانست در دو ساعت آموزش داد. دست‌کم از این مطلب این‌طور برمی‌آید. فقط می‌ماند ساعت‌ها تمرین. من کنار فنجان، قوری‌ام را اضافه کردم‌ و یک خبر فرضی نوشتم، قبول دارم که دو جمله یک‌بار به دامن سخت‌خبر افتادم. دنبال این هم نیستم که درباره آنچه نوشته‌ام نظر دهد. شما هم دنبال این نباشید، فقط قوری و فنجان‌تان را بیاورید!

نکات کاربردی در فارسی‌نویسی، تجربیاتیاست که در نوشتن برای مطبوعات خصوصاً در دوره‌های "شیوه نگارش فارسی" و "مدیریت و ویراستاری خبر" دانشکده فرا گرفته‌ام. به نظرم مرور آنها جالب است. البته شیوه نگارش فارسی از هر زبان دیگری سلیقه‌ای‌تر است و طبعاً این هم یک سلیقه‌است.

 جدا نویسی:

الف) "ها" همواره با رعایت نیم‌فاصله جدا نوشته می‌شود مگر در: اینها و آنها
ب) "می" همواره با رعایت نیم‌فاصله جدا نوشته می‌شود.
ج) "تر" و "ترین" به صفت نمی‌چسبد مگر در کلماتی چون:
بیشتر[ترین]، کمتر[ترین]، بزرگتر[ترین]، کوچکتر[ترین]، بهتر[ترین]
د) "این" و "آن" علاوه بر"ها" به تمام پیشوندها و پسوندها می‌چسبند.‌
مثال: همین و همان، اینکه و آنکه، اینچنین و آنچنان، همچنین، همچنان، اینک، آنگاه و ......

استادمان حسین قندی هم در گفتگو با ایسنا تصریح کرده: نرم نویسی به قلم روزنامه‌ نگار و نوع نگاه آن به رویدادها برمی‌گردد. وی البته توضیح داده: نرم‌نویسی، موضوع تازه‌ای در حرفه‌ی روزنامه نگاری نیست و سال‌های پیش این مبحث در مطبوعات فرانسه شکل گرفت و پس از آن آمریکایی‌ها از این سبک در مطبوعات Popular بهره گرفتند.
در همین ارتباط:
* نشریات امروزی نیازمند توجه‌ جدی‌تری به نرم‌خبر‌ها هستند
* نرم‌نویسی، هنری است که خبرنگار خلاق و مؤلف می خواهد نرم‌خبر‌ها، به جذابیت خبر کمک می‌کنند
* پرداخت نرم به اخبار به نوع رسانه ومخاطب آن بستگی دارد
* نرم‌نویسی، نیاز مخاطبان امروزی رسانه‌هاست ارتباطات امروز از جنس نرم است

برای دکتر مسعودی نوشتم: "سلام آقای دکتر! چقدر خوشحال شدم که یک استاد دیگرمان هم آن‌لاین شد و چقدر متأسف که اینقدر دیر فهمیدم. برای‌تان آرزوی موفقیت می‌کنم."

دکتر مسعودی فعالیت های مطبوعاتی خود را پس از اخذ لیسانس از دانشگاه تهران و به عنوان نویسنده و عضو سردبیری روزنامه ابرار آغاز کرد و تاکنون در پست های فرهنگی و مطبوعاتی زیادی مشغول به انجام وظیفه بوده است.دکتر مسعودی در دانشکده خبر، دانشکده جامع علمی کاربردی، دانشگاه علامه طباطبایی و دانشگاه تهران مشغول به تدریس است و آخرین اخبار و اطلاعات از آثار و اندیشه ها و مقالاتش در وبلاگ ارتباطات در دسترس علاقه‌مندان.

روزنامه‌ها آرشیو شخصی می‌شوند، رادیو و تلویزیون نه. پیام‌های رسانه‌های چاپی برای مخاطب ماندگارترند. گرچه به کمک برخی از رسانه‌های کوچک مثل نوارهای ضبط صوت، نوارهای VHS و VCDها پیام‌های رسانه‌های الکترونی قابل نگهداری هستند و در واقع به کمک این رسانه‌های کوچک به پیام‌های رسانه‌های الکترونی ماندگاری می‌بخشند.
البته اینترنت این ویژگی را دارد که هم سرعت انتشار رسانه‌های الکترونی و هم مداومت و ماندگاری رسانه‌های چاپی را در خود جمع کرده‌است.

در همین ارتباط:
* ابعاد رسانه‌ها: 1. اعتبار
* ابعاد رسانه‌ها: 2. پس فرست
* ابعاد رسانه‌ها: 3. درگیری و مشارکت
* ابعاد رسانه‌ها: 4. امکان دسترسی

.

ممکن است در برخی از نقاط بعضی از رسانه‌ها به دلایلی قابل دسترس نباشند. مثلاً تلویزیون در نواحی کم جمعیت و یا روزنامه‌ها در مناطقی که میزان بیسوادی افراد بالاست، امکان دسترسی پایین‌تری دارد.
این مسئله را ساده‌تر ببینید. وقتی می توانیم برای هم SMS بفرستیم که علاوه بر دسترسی به موبایل، خدمات مربوط به SMS را دریافت کرده باشیم.
میزان دسترسی به اینترنت بستگی به میزان گسترش شبکه‌های تلفن و کامپیوترهای شخصی دارد. علاوه بر این سواد دیجیتالی در دسترسی به اینترنت و دیگر شبکه‌های تعاملی نقش مهمی را ایفا می‌کند.

در همین ارتباط:
* ابعاد رسانه‌ها: 1. اعتبار
* ابعاد رسانه‌ها: 2. پس فرست
* ابعاد رسانه‌ها: 3. درگیری و مشارکت

استاد خوب‌مان دکتر میرعابدینی در گفتگویی با ایسنا عنوان کرده:"نرم‌نویسی نیاز مخاطبان امروزی رسانه‌هاست" وی گفته"دومقوله‌ی نرم‌نویسی وسخت نویسی از پایه‌ی یکسانی برخوردارند، اما به لحاظ شکل ارایه وبسته بندی زبانی از ساختار متفاوتی تبعیت می‌کنند"
البته تصور می‌کنم "نرم‌خبر" نویسی با "خبر نویسی نرم" باید تفاوت داشته باشند. یعنی بشود هاردنیوز را نرم نوشت یا سافت‌نیوز را سخت. کاش دکتر میرعابدینی وبلاگ داشت و می‌شد پاسخ را از خود او جویا شد. دست‌کم امیدوارم دکتر شکرخواه در توقف بعدی‌اش در تهران این نکته را برای من و شما روشن کنند.

به مصطفی هم گفتم؛ نمی‌دانم چرا این اسلوگان هفتان "از هفت آسمان فرهنگ و هنر در وب چه خبر؟" طعنه این بیت حافظ را تلنگر ذهن من می‌کند:

"آسمان کشتی ارباب هنر می‌شکند
تکیه آن به که بر این بحر معلق نکنیم"

به نظرم برای ارزیابی این وبلاگ جمعی هنوز قدری زود است، اما مشکل من گستره موضوعی آن است. طبیعی‌است که وقتی اینقدر گستره موضوعی را وسعت دهید یک روی سکه پرداخت تخصصی به موضوعات مختلف است و روی دیگر آن کم عمق شدن حوزه تخصصی. [چون می‌خواهید هم‌زمان هم وب و رسانه باشید و هم تحلیل فرهنگی و هم تاریخ و ....] به‌هر حال به سهم خودم ترجیح می‌دادم لااقل وب و رسانه‌اش کمی بیشتر وب و رسانه باشد.

مانیفست هفتان را در اینجا ببینید و گستره موضوعی‌اش را در زیر مرور کنید:
( خبر و گزارش ادبی | مرور و نقد ادبی )
( تحلیل فرهنگی | زبان و نگارش )
( وب و رسانه | اندیشه | سینما | داستان ترجمه )
( نمایش | موسیقی | عکس )
( هنرهای تجسمی | تاریخ | الهیات | تریبون )

"ما این سوال را بارها و بارها شنیده ایم که آیا عکاسی می تواند در ذات خود ، هنر محسوب شود؟ و شاهد رسالات و مقالات زیادی در رد یا تایید این نظر هستیم.ایراد و استدلال نخست در رد این نظر اینست که به نظر می رسد در عکاسی یک پروسه مکانیکی قسمت عمده کار را بر عهده دارد که عکاس قادر به افزودن چیزی جز مقداری دستکاری در چاپ عکس ، به آن نیست....." (مقاله‌ای از Robert Balcomb که نصیری‌فتوز به فارسی در اختیارمان گذاشته)

A cool citizen journalism site with just happy news. Read some exciting Good News for a change.

لینک از Cyberjournalism Vs Printjournalism

مفهوم درگیری و مشارکت به تلاش کلیه حواس برای ادراک و دریافت پیام صادره از یک رسانه برمی‌گردد.
مک لوهان تئوریسین رسانه‌ها، رسانه را به سرد و گرم تقسیم می‌کند. از نظر او یک تفاوت اساسی میان رسانه‌های گرمی چون رادیو و سینما، و رسانه سردی مانند تلفن یا تلویزیون وجود دارد.
زمانی که رسانه بتواند یکی از حواس انسانی را امتداد بخشد و حساسیت بالایی را نصیب وی سازد، رسانه گرم خوانده می‌شود. از نظر دیداری یک عکس دارای حساسیت بالایی‌است، اما یک داستان مصور و نقاشی شده حساسیت کمی دارد، چراکه اطلاعات محدودی را ارائه می‌کند. تلفن هم رسانه سردی‌است و حساسیت کمی ایجاد می‌کند، چون اصولاً حس شنوایی حجم کمی از اطلاعات را جذب می‌کند. کلام هم رسانه سردی‌است و حساسیت چندانی به وجود نمی‌آورد، چون شنونده می‌بایست مقدار قابل توجهی بر اطلاعات داده شده از طریق کلام بیفزاید تا آن را کاملاً درک کند.
مک لوهان معتقد است رسانه‌های گرم به عکس رسانه‌های سرد جای خالی چندانی برای مخاطبان خود باقی نمی‌گذارند و در نتیجه تشریک مساعی چندانی را ایجاب نمی‌کنند.

در همین ارتباط:
* ابعاد رسانه‌ها: 1- اعتبار
* ابعاد رسانه‌ها: 2- پس‌فرست

پس‌فرست فرصتی‌است که رسانه در اختیار گیرنده می‌گذارد تا به فوریت برای اثرگذاری بر منبع پیام در تبادل ارتباط، در مقام پاسخ برآید. ارتباط رو در رو پس‌فرست را تسهیل و ارتباط جمعی آن را تهدید می‌کند. در وسایلی که مبنای ارتباطی دو سویه و تعاملی دارند مثل تلفن و پدیده‌های ارتباطی جدید از قبیل اینترنت، نقش طرف دیگر ارتباط یعنی گیرنده، برای تأثیرگذاری بر ارتباط برجسته‌است. در واقع پیام در اثر مشارکت ارتباط‌گر و مخاطب تولید و مبادله می‌شود.
از همین رو برعکس وسایل ارتباط جمعی که در آنها با پدیده انتشار روبه رو هستیم، در ارتباطات دوسویه و تعاملی نفس ارتباط اهمیت بیشتری نسبت به انتشار پیدا می‌کند.

در همین ارتباط:
* ابعاد رسانه‌ها: 1- اعتبار

تخصص و قابل اعتماد بودن کانال ارتباطی (رسانه)، آنگونه که از سوی مخاطبان درک و دریافت می‌شود، اعتبار رسانه را پدید می‌آورد. اعتبار رسانه مستقیماً با ارتباط‌گر(فرستنده پیام) و مخاطب(گیرنده پیام) در ارتباط است، اما به‌طور کلی اعضای گروه‌های اجتماعی- اقتصادی بالاتر، رسانه‌های چاپی را معتبر می‌دانند و گروه های اجتماعی- اقتصادی پایین‌تر، تلویزیون را معتبرتر می‌شناسند.
در تحقیقی که دکتر نعیم بدیعی استاد و پژوهشگر ارتباطات در دومین سمینار میان‌منطقه‌ای جامعه اطلاعاتی در تابستان 82 ارائه کرد، میزان اعتبار مردم به رسانه‌های گروهی اینگونه ارزیابی شده‌بود.

* در همین ارتباط: شناخت رسانه‌ها ؛  رسانه‌های گروهی

 میراث خبر یک بخش شنیداری راه‌اندازی کرد. این بخش شنیداری با فرمت mp3 قابل دسترسی‌است، در نخستین شماره شامل چهار خبر از سایت‌های میراث فرهنگی و گردشگری است.
هدف از راه‌اندازی این بخش ایجاد امکانی جدید برای ارتباط بیشتر خبرگزاری میراث فرهنگی با مخاطبان عنوان شده‌است.

قبول دارم که امروز مفهوم رسانه به شکل تکان‌دهنده گسترش‌ یافته‌است. یک نگاه بندازید به این پست دکتر شکرخواه و ببینید وقتی می‌گوییم رسانه ناخودآگاه به چه گستره عظیمی اشاره می‌کنیم. اما در اینجا تنها رسانه‌های گروهی را نشانه رفته‌ام.

اصطلاح رسانه‌ها گروهی غالباً به وسایل یا تدابیر فنی که ارتباط جمعی از طریق آنها به وقوع می‌پیوندد اطلاق می‌شود.
از این نظر می‌توان رسانه‌های گروهی را مشتمل بر این موارد دانست:
1. رسانه‌های چاپی: روزنامه، مجله، کتاب، جزوه، نشریات ادواری، تابلوهای تبلیغاتی و دیگر تدابیر فنی که پیامی را با توسل به حس بینایی به توده‌ها می‌‌رسانند. به این مجموعه می‌توانید پیام‌های تبلیغاتی که از طریق هواپیما در آسمان نوشته می‌شود(آسمان نویسی) را اضافه کنید.
2. رسانه‌های الکترونی: این رسانه‌ها بر دو دسته‌اند: یکی برنامه‌های رادیویی و صفحات گرامافون و ... که متوسل به حس شنوایی می‌شوند. نوع دیگر رسانه‌های الکترونی برنامه‌های تلویزیون و فیلم‌های سینمایی را شامل می‌شوند که هم به حس شنوایی و هم به حس بینایی متوسل می‌شوند.

* در همین ارتباط: شناخت رسانه‌ها

شناخت رسانه‌ها را یکی دو سال پیش به صورت مجموعه‌ای از یادداشت‌ها در حوزه رسانه قرار بود کار کنم که خوشبختانه نیمه‌کاره تمام شد. قرار بود مخاطبان این مجموعه طیف عام خوانندگان روزنامه باشند و بیشتر به خاطر همین مطالب در حد وسع من ساده‌نویسی شده. قرار دادنش روی وبلاگ هم این حسن را برای من دارد که لااقل در تکمیل آن تلاش کنم.

رسانه‌ها (MEDIA) این‌روزها بیش از پیش خود را به زندگی ما تحمیل می‌کنند. آنها به شکلی که هیچوقت انتظارش را نداشتیم در زندگی ما حضور دارند و به همه زاوایای زندگی‌مان سرک می‌کشند.
شکل‌های مختلف آنها را مرور کنید: کتاب، روزنامه، تلگراف، تلفن، مجلات، رادیو، تلویزیون، ماهواره، ویدئو، سی‌دی، نوارهای ضبط صوت، نوارهای ضبط فیلم، سینما، تئاتر، موبایل، کامپیوتر، شبکه‌های تعاملی، تابلوهای تبلیغاتی و ... همه و همه در دنیای رسانه‌ها قرار دارند.
واقعیتی عجیب است. ماهیت موبایل و روزنامه با هم متفاوت است. اما هر دو رسانه‌اند. تلویزیون ساختاری پیچیده دارد ولی با کتاب که ساختار پیچیده‌ای ندارد، یک اشتراک اصلی دارد که رسانه بودن است.
------------------------
رسانه‌ها در دنیای امروز بیش از هر زمان دیگر قدرتمند و تأثیرگذار هستند. دیرگاهی‌است که آنها را به عنوان رکن چهارم دموکراسی می‌‌شناسیم و به عنوان نماینده افکار عمومی نقش نظارت بر قوای دیگر را برای آنها قائل هستیم.
از سوی دیگر رسانه‌ها همه ابعاد زندگی ما را پر کرده‌اند و در خود فرو برده‌اند. نگاه عمیق‌تر به رسانه‌ها و آموختن آنچه سواد رسانه‌ای خوانده می‌شود و مخاطب را به تحلیل از عملکرد رسانه ها می‌رساند، در مواجه و کنترل تأثیرگذاری رسانه به مخاطب یاری می‌دهد.

یک دانشجوی میدیا تکنولوژی که تحت تأثیر یک کارشناس روابط عمومی تصور می کرد آنچه ما در دوره میدیا تکنولوژی به دنبالش هستیم نکات کاربردی در روابط عمومی است، توضیح داد که اساساً آنچه در این رشته می خوانند متفاوت از چیزی است که در ایران ارتباطات می نامند. مثلاً می گفت ما در دوره خود باید بازی رایانه ای بنویسیم و طراحی کنیم. سعی کردم روشن کنم که موضوع به گستره تعریف رسانه در محافل آکادمیک ما برمی گردد. تصورم این است که تلقی ما از رسانه بیشتر وسایل ارتباط جمعی هستند و از این رو دانشجوی ارتباطات در ایران فنون و مهارت هایی را درخصوص هیمن دست از رسانه ها می آموزد در حالی که با بسط تعریف رسانه به رسانه های کوچک و غیر گروهی، فنون و مهارت های مرتبط با تولید نرم افزارها و بازی های رایانه ای هم در چارچوب مهارت های ارتباطی قرار می گیرند.
این گفتگو در یک بعدازظهر داغ تابستان در یک کافی شاپ- کتابفروشی در خیابان کریم خان یک صرف یک نوشیدنی سرد انجامید و در همین اثنا بود که کدخدای یک آبادی سایبر سر و کله اش پیدا شد و سعی کرد توجیه کند که چطور آدم می تواند وبلاگی داشته باشد که هر چند سال یکبار به روز شود. [منطقی اش این است که بگوییم به سال شود]

"... از دیدگاه دکتر معتمد نژاد هدف اموزش رسانه ای آشنا سازی با رسانه هاست؛ حال انکه در سواد رسانه ای درک ماهیت و کارکردهای رسانه ها و ژانرهای رسانه ای طرف توجه قرار می گیرد....سواد رسانه ای یک نوع درک متکی بر مهارت است که شما می توانید براساس آن انواع رسانه ها را از یکدیگر تمیز دهید، انواع تولید رسانه ها را از یکدیگر تفکیک کرده و شناسایی نمایید، محصول نهایی یک رسانه را تشخیص داده و این که آیا این محتوا رابطه ای با عدالت اجتماعی دارد یا خیر. در کل سواد رسانه ای آمیزه ای از تکنیک های بهره وری مؤثر از رسانه و تسلط داشتن به یک بینش و درک برای تشخیص رسانه ها از یکدیگر است..."

از دکتر شکرخواه درباره تشابه و تمایز و تقدم و تأخر این اصطلاحات پرسیده بودم: اصطلاح مرسوم در متون آموزشی [سواد رسانه‌ای( Media literacy )]، اصطلاح مورد علاقه برخی پژوهشگران و مدرسان ارتباطات مثلاً لن مسترمن در مقاله 18 Principles of Media Education [آموزش رسانه‌ای( Media Education)] و اصطلاح مورد اشاره Steven Barnett در مصاحبه با bbc [درک رسانه‌ای(media savvy )]

در همین مورد گفتگوی همشهری با دکترشکرخواه را از دست ندهید.

"...شما یک عرف ریشه دار در سنت روزنامه نگاری را که امضای صفحات توسط مدیر مسوول است، آگاهانه شکستید و هیچگاه صفحات را ندیدید، چون دورتر را می دیدید، چون نمی خواستید پیمودن راه را با خار و خاشاک معاوضه کنید و این پرارج ترین یادگار شما برای ما است، گوهری که در اعماق جان ما خواهد ماند...."
                                                    وداع تحریریه کتاب هفته با احمد مسجد جامعی