اینكه روایت سخت از رویدادها تا چه میزان می‌تواند آنچه را برای مخاطبان پاداش آتی به همراه دارد، قربانی چیزی كند كه دارای پاداش آنی‌است و آثار و ثمراتش بلافاصله مشهود است، نكته‌ای‌است كه كمابیش در مباحث مرتبط با خبرنویسی طرح می‌شود.
سخت خبرها یا خبرهای محض از آن رو كه انعكاس سریع بخش‌هایی از یك رویداد را هدف قرار می‌دهند كه بتواند در دامنه زمانی رخ دادن آن[دیروز، امروز و فردا]  به جلب نظر خواننده بپردازد، همواره بخش‌های دیگر از رخداد را در سایه قرار می‌دهند.
حال اگر سوژه اصلی رویداد به خوبی از وزن شهرت برخوردار باشد، عموماً دیگر ارزش‌های خبری در انعكاس سخت آن رخداد تحت‌الشعاع قرار می‌گیرند و رویداد در مسلخ سخت خبر قربانی می‌شود.

این بحث را مقدمه‌ای قرار می‌دهم برای همین سخنرانی استاد عزیزمان دكتر خانیكی در مورد وبلاگی شدن فرهنگ، كه عمیقاً معتقدم شتاب خبرنگار در ارائه سریع یك خبر محض از سخنرانی یك شخصیت(دارای ارزش شهرت)، باعث شده بخش‌های زیادی از نكات مورد اشاره دكتر خانیكی از چشم مخاطبان پنهان بماند. آن هم مخاطبانی كه با فاصله گرفتن از دامنه زمانی رخداد، بیشتر به دنبال چیستی، چرایی و چگونگی بحث هستند.

سخنرانی عالمانه یا به قول برخی مقاله شفاهی دكتر خانیكی به لطف بچه‌های راوی به‌طور كامل در دسترس قرار گرفت. سخنرانی‌ای كه معتقدم نورافكن‌های خوبی در زمین وبلاگ‌نویسی روشن كرده‌است. گیرم كه باز به قول برخی داور و سوت و گل و دروازه همه تزئینی باشند.

نشریه الكترونیك راوی كه از امروز فعالیت خود را خیلی چراغ خاموش و با قید نسخه آزمایشی آغاز كرد، حاصل دغدغه‌های شش همكار خوب خبرنگار در حوزه‌های خبری مختلفی‌است كه گرچه كمی واریانس موضوعات نسبت به یكدیگر زیاد است ولی زبان و نگاه مشترك آنها، فضای همگنی را پدید آورده كه خواننده را ترغیب به پیگیری مطالب این نشریه الكترونیك می‌كند.

از بچه‌ها راوی ندا دهقانی را در حوزه ارتباطات، لیلا خدابخشی را در حوزه اقتصاد، الهه خسروی، رضا رستمی، چنگیز محمودزاده و مرضیه رسولی را در حوزه فرهنگ و هنر و اجتماع می‌شناسیم و می‌بینید كه اسم‌ها آنقدره هم ناآشنا نیستند. بچه‌های راوی قرار است راوی روایت‌های ماندنی در این حوزه‌ها باشند.

خودشان می‌گویند:"...حالا اینجاییم. با حوزه‌های خبری که چند سالی است گریبانمان را گرفته یا ما گریبانش را گرفته ایم. می خواهیم بنویسیم تا به فضایی تازه برسیم. فضایی که آن را در هیچ روزنامه یا خبرگزاری تجربه نکرده‌ایم. راوی، این چند ماه نه تنها دست از سر ما برنداشت که هی بزرگ و بزرگ‌تر شد. حالا به‌طور مجازی دور هم جمع شدیم. با همه گرفتاری‌ها و شلوغی‌ها و بدقولی‌های مرسوم‌مان"

می‌گویند:" راوی تحریریه ثابت ندارد ،سردبیر و حق التحریر هم. مطالب تایپ شده روی چشم یکی که نزدیک‌تر است. تمرین جمعی می‌کنیم. سوت داور تزئینی است، گل‌ها و پنالتی‌ها هم"

ماجرای من و راوی هم گرچه كمی اغراق‌آمیز تعریف شده، ولی خوشحالم كه بالاخره جمع خوبی از دوستان خوبم، تولید محتوا در فضای سایبر را جدی‌تر گرفته‌اند. برای همه‌شان آرزوی موفقیت و پایداری دارم.

خدایی‌اش هیچوقت آدم فروم‌بازی نبوده‌ام و همیشه از فروم‌ها برای نیازها و پاسخ به سؤالاتم استفاده كرده‌ام و بیشترین وقتی را هم كه در فروم‌ها سر كرده‌ام سر بخشی از یك تحقیق ارتباطی-اجتماعی بود مربوط به بخش عملی روش تحقیق؛

اما از آن‌طرف همیشه به قدرت ارتباطی كافه‌ها و چهارراه‌ها و سركوچه‌ها! اعتقاد داشته‌ام. از این ایده چهار راه ارتباطات هم بیشتر اسمش سهم من بوده و شكل و قیافه و حضور قوی روابط‌عمومی و حضور قدرتمند روابط‌عمومی‌گونه در آن همه حكایت از مزینانی بودن ایده اصلی دارد. من اما همچنان روح تخصصی این فروم كه قرار است پیوندگاه نظرات ارتباطی در حوزه‌های مختلف این دانش دوست‌داشتنی به قدر وسع و همت دوستان باشد بیشتر ترغیبم می‌كند به حضور فعال در آن. به نظرم این یكی گام بلندی‌است در جهت تحقق همان جامعه گفتمانی كه در اندیشه‌اش بوده‌ایم و دكتر شكرخواه توصیف كرده‌اند.

فعلاً كه از آن سه قدرت ارتباطی، یك كافه سایبر، و یك چهاراه ارتباطات نصیب ما شده. خدا را چه دیدی شاید یك بقالی هم سر كوچه زدیم، شدیم ابرقدرت ارتباطی!

درباره فارسی‌نویسی حرف‌های زیادی داشتم. یكی همین كه این روزها بعضی تمایل زیادی دارند به نوشتن فارسی آن‌طور كه خوانده می‌شود. شاهد ماجرا هم همین تنوین در برخی از قیدها كه خوب البته آب آمد و تیمم باطل شد و آقای آشوری با نكته‌سنجی به آن پرداختند.

اینجا همین‌قدر می‌خواهم بگویم كه نه تنها رسم‌الخط فارسی، بلكه رسم‌الخط در بسیاری از زبان‌های دیگر هم عمدتاً شیوه خواندن كلمات پیروی نمی‌كند. در زبان فرانسه شیوه خواندن بسیاری از كلمات با شیوه نوشتنشان متفاوت است. تازه زبان فرانسه یك زبان قاعده‌مند در این زمینه است، یك زبان بی‌قاعده رایج هم داریم كه انگلیسی‌است و در آن كلماتی مشابه از حیث نوشتار، در گفتار متفاوت ادا می‌شوند.

خوب است دوستان یكبار با دقت نوشته داریوش آشوری را بخوانند و كمی در آن تأمل كنند.

نمی‌دانم مشتری برنامه‌های شنیداری ما در میراث خبر هستید با نه. یا مثلاً از سر تفنن به آن گوش كرده‌اید.
برنامه این هفته كه به خاطر یك عمد تكنیكی در "از ریتم افتادن برنامه" توسط من اجرا شده و نه سام فرزانه عزیز، چند بخش قابل تأمل و توجه دارد. یكی شروع آن با موسیقی محمدرضا علیقلی كه بر روی اذان مرحوم مؤذن‌زاده ساخته و حال و هوای معنوی ویژه‌ای دارد.

زهرا حاج‌محمدی هم در گفتگویی به چگونگی برگزاری مسابقه داستان‌های 88 كلمه‌ای پرداخته و محسن آزرم عزیز هم در گفتگو با احمد غلامی كتاب اخیر او تذكرةالانسان را معرفی كرده‌است.

خوب حالا اگر با از ریتم افتادن برنامه كنار می‌آیید، می‌توانید آن را در اینجا دنبال كنید.

یك‌سری اسلوگان‌های روزنامه‌ها و مجلات معروف را اینجا و اینجا مرور كنید. از نیویورك‌تایمز گرفته با آن جمله معروف "All the News That's Fit to Print"  تا این اسلوگان تایمز كه "Understanding comes with TIME".
قبلاً هم ماشین تولید اسلوگان! را توی لینكدونی گذاشته بودم و هشدار داده بودم كه مراقب باشین گاهی درست كار نمی‌كنه!

تمام شد؛ 82934 كلمه. گیرم ده دوازده ساعت كار مداوم پشت كامپیوتر بود و بی‌خوابی شبانه؛ آنهم با كم‌خوابی در هفته اخیر؛ ولی تمام شد ویرایش 82 هزار كلمه.
حالا دیگر آب حوض هم می‌كشم، تلفن هم جواب می‌دهم و (قابل توجه علی) خبر هم تنظ‌یم می‌كنم.

فناوری برای آموزش كتاب جدیدی‌است كه نشر نی عرضه كرده و در واقع کوشش می کند پیچیدگی ها و تنگناهای مدرن سازی نظام های آموزش عمومی و آموزش عالی را برای پاسخگویی به چالش های پیش رو در قرن بیست و یکم، با توجه به برنامه های توسعه فناوری اطلاعات و ارتباطات در آموزش تجزیه و تحلیل کند.
دستمایه این كتاب پژوهشی است که به سفارش یونسکو و آکادمی توسعه آموزش آمریکا، باهمکاری تعدادی زیادی از پژوهشگران این حوزه در مؤسسه دانش ـآمریکاـ تألیف شده و هدف اساسی آن، بررسی تجربه کشورهای مختلف جهان در گسترش فناوری اطلاعات و ارتباطات در آموزش به منظور بهبود مستمر آن، کیفی تر ساختن فرصت های یادگیری، و راه حلی برای رویارویی با چالش تقاضای فزاینده اجتماعی برای آموزش عالی بدون افزایش منابع مالی مؤسسات آموزش عالی است. نویسندگان این کتاب کوشیده اند رویکردها و روش های مؤثر تلفیق فناوری با آموزش و یادگیری را با استفاده از مطالعات موردی بسیاری تبیین کنند.
مطالعه این کتاب به سیاستگذاران، مدیران و برنامه ریزان توسعه فناوری اطلاعات وارتباطات در آموزش، پژوهشگران و دانشجویان رشته های فناوری اطلاعات و ارتباطات و تکنولوژی آموزشی، مدیران مؤسسات آموزشی و همه کسانی که به دنبال درک قابلیت ها، پارامترها، چشم اندازها و راهبردهای مدرن سازی نظام های آموزشی مبتنی بر توسعه فناوری اطلاعات و ارتباطات اند، توصیه شده‌است.

"...کتاب هفته دوره قبل ویژگی هایی داشت که آن را برای من خواندنی و جذاب می‌کرد.
یکی از آن‌ها به گمان من تسلط همه جانبه گردانندگانش به مقوله نشر و کتاب بود ؛ تسلطی که مانع غلطیدن کتاب هفته به ورطه های موضوعی خاص می شد و باعث شد که نشریه ای برای همه انواع کتاب ها باشد نه یک نوع کتاب خاص.
دیگری این بود که این گردانندگان محترم به روزنامه نگاری هم مسلط بودند.
ونکته دیگر این که .....اما به نظرمن علیرغم اهمیت همه ویژگی هایی که گفتم و نگفتم ، مهم ترین نکته اش این بود که سقفی فراهم کرده بودند گردانندگان ارجمندش که زیر آن نویسندگان و ناشران با هر طیف سیاسی و عقیدتی در حدی که ممکن بود جا می گرفتند و می دانم که بر پا نگهداشتن چنین سقفی آسان نیست..."
یادداشت علی اصغر سیدآبادی در مورد كتاب هفته

اینكه بعضی‌ها تصمیم گرفتن تا كف لیست بلاگ‌رولینگ بقیه رو نبینن وبلاگ‌شون رو به روز نكنن، حتی برای آدم صبور و سرد و گرم چشیده‌ای مثه دكتر شكرخواه شده محل سؤال. خدمت آقای دكتر عرض كنم ما كه تو این مدت هرچند وقت یه بار گفتیم بذارین اون شارژ رو ما جمع كنیم شما به وبلاگ‌تون برسین جواب نگرفتیم، اما شاید در مقابل شما كم بیارن. حالا ندا اگه تصمیم به نوشتن گرفت بنویسه از اون پایین مایینای بلاگ‌رولینگ دنیا چه شكلیه؟

اسمش "روزنامه‌نگاری سایبر: جامعه اطلاعاتی و آزادی بیان" است، چكیده یك رساله دكتری‌است، راهنمای رساله دكتر بدیعی است و مشاورش دكتر معتمدنژاد، متن كامل رسانه هم توی كتابخانه‌های علامه طباطبایی و دانشكده ارتباطات است، ترجمه مهم‌ترین مصوبات جهانی مرتبط با آزادی بیان ضمیمه آن است، درباره كتاب تازه دكتر شكرخواه می‌گویم كه هدف از آن " آشناسازی جامعه روزنامه‌نگاران ایرانو دانشجویان رشته ارتباطات با پدیده سایبر ژورنالیسم بوده". كتاب هفته دیگر به بازار می‌آید. از انتشارات ثانیه و دكتر توكلی هم می‌توانید سراغش را بگیرید.
می‌شود كتاب بیست و یكم اگر اشتباه نكنم، درست گفتم آقای دكتر؟؟؟

یكی‌شان از سر افسردگی، بالاخره ‌دستی ‌توی سر و صورت وبلاگش ‌برده و ‌تغییرات ‌بنیادین ‌ایجاد ‏‏‌كرده، و آن یكی در یك انقلاب مخملین بی‌خیال هدایت شده كه "باید افكار خودش را برای خودش نگه دارد" و افكارش را در وبلاگش منتشر كرده.
پیشنهاد می‌كنم تا در ی اقدام انتحاری دیگر سر و شكل و رنگ و لعاب كافه ناصری و سودای مكالمه عض نشده سری به میم‌نون بزنید.

مصاحبه دكتر شكرخواه با روزنامه‌ایران در دوران غیبت من در كافه سایبر مورد توجه خیلی از سایت‌ها قرار گرفت ولی نكات خوبی در این مصاحبه بود كه برجسته شدن آنها خالی از فایده نیست یكی همین وجوه تفارق و اشتراك روزنامه‌نگاری آن‌لاین و چاپی كه در ضمن نشان می‌دهد وقتی آشپز به‌خوبی مزه غذاهای آن‌لاین و چاپی را بشناسد، مصاحبه هم خوب از كار در می‌آید.

....در روزنامه‌هاى آن‌لاین و چاپى سه مرحله مشترک وجود دارد، جمع آورى، پردازش و عرضه. یعنى خبر باید ار حوزه خبرى گرفته، پردازش و عرضه شود. اما یک خبرنگار آن‌لاین منابع خبرى آن‌لاین را مى‌شناسد. جستجو در منابع آن‌لاین از مهارت‌هاى اوست و به  جاى کاغذ و قلم از صفحه کلید کامپیوتر براى نوشتن استفاده مى‌کند. باید بداند چگونه کلمات را بشمارد و به کدام کلمه «لینک» دهد. مرحله عرضه هم تخصص‌هاى ویژه مى‌خواهد.
درکل، روزنامه‌نگارى آن‌لاین از نظر تبدیل کردن رویداد به خبر متفاوت است هرچند همان سه مرحله روزنامه‌نگارى سنتى را دارد. روزنامه‌نگار آن‌لاین درمرحله اول باید به این فکر کند که مطلبش را با چه «فرمتى» مى خواهد عرضه کند.... یعنى مطلب قرار است در چه قالبى عرضه شود. روزنامه نگار آن‌لاین قبل از نوشتن مطلب باید به این فکر کند که قرار است چه اندازه از گرافیک، نقشه، کاریکاتور و چه قدر از متن بهره گیرد یا براى مطلب صدا و تصویر بگذارد. این اصل اول براى روزنامه‌نگارى آن‌لاین است. اصل دوم این است که بداند رابطه خبرو گزارش نوشته شده با سایر مطالب چگونه است. یعنى چه اندازه مى‌تواند از لینک استفاده کند. سوم، باید توجه کند که مطلب نوشته شده تا چه اندازه قابلیت «اسکن شدن» دارد. مطلب سایبر باید با یک نگاه خوانده و اسکن شود نه آنکه مخاطب مجبور باشد مطلب را تا آخر بخواند.
نکته دیگرى هم وجود دارد. اینکه روزنامه‌نگار چه اندازه به فرد کمک مى‌کند تا از برخى اطلاعات به صورت پرشى عبور کند. مثلاً مطلبى مى‌نویسیم درباره یک فیلم. چه اندازه لازم است درباره طراحى صحنه، بازیگران و کارگردانى توضیح دهیم. این نکته مهم است که روزنامه نگار چه اندازه به درخت اطلاعاتى که قبلاً درباره این فیلم در محیط وب وجود داشته، مطلب اضافه مى‌کند. اگر قرار است مطلبى نوشته شود که از قبل وجود داشته، باید اجازه دهد مخاطب از روى مطلب بپرد. روزنامه‌نگار باید اینجا، با یک لینک، خواننده را به مطلبى که از قبل وجود داشته ارجاع دهد.....

لیست طلایی 10 تا از بدترین محصولات كامپیوتری: Microsoft Bob، cue cat، DigiScent iSmell ، packet Mail، Furby، windows Me، Xenote and the similar sony E- marker، Audrey web-surfing machine و VKB Bluetooth Virtual Keyboard محصولاتی هستند كه هر یك در ابتدا ایده‌های خوبی به نظر می‌رسیدند ولی عموماً مورد استقبال مخاطبان قرار نگرفتند و جای خود را به محصولات دیگر سپردند.

شیطونه میگه آدم یه سایت بزنه Resaneh.org
شیطونه میگه اونوقت آدم همین سایت مركز مطالعات و تحقیقات رسانه‌ها رو بازسازی كنه توی اون سایت.
البته میگه طراحیش یه جوری باشه كه كاربر برای بالا اومدن صفحاتش اینقدر دچار دردسر نشه كه از خیر خوندن سایت بگذره.
شیطونه میگه توی طراحیش هم بی‌خیال فریم و پاپ‌آپ و این حرفا بشو. PDfهای سنگین رنگین هم توش نذار و مطالب رو یه جوری بذار كه با یه مودم 56k خونگ هم قابل دریافت باشه. تو دسته‌بندی موضوعاتم یه كاری كن كه كاربر بدبخت بتونه راه خونه‌اش رو دوباره پیدا كنه.
شیطونه دیگه چی‌ میگه؟؟؟ شیطونه چیزی نمی‌گه ولی دامنه Resaneh.org فعلاً مشغوله و دراختیار «شركت تعاونی توسعه فن‌آوری رسانه». حتماً به همین دلیله كه دست‌اندركارای مركز مطالعات و تحقیقات رسانه‌ها Rasaneh.org رو ثبت كردن. خوب كسی نیست بگه بالاخره resaneh درسته یا rasaneh؟

وقتی ایسنا از قول یك كارشناس روابط‌عمومی می‌نویسد:"...در تشكیل وبلاگ‌ برای سازمان‌ها اولین مسأله، آموزش است و دومین موضوع این است كه امور فنی تشكیل وبلاگ باید به متخصصان رایانه و شبكه واگذار شود. بدین معنی كه یك مدیر روابط عمومی چون تخصص لازم را ندارد، بنابراین نمی‌تواند خود اقدام به تشكیل وبلاگ كند در نتیجه بهتر است كه آن را به متخصص مربوطه واگذار كند..."(تأكید از من است) با خودم می‌پرسم مگر تا كنون مهم‌ترین ویژگی وبلاگ‌ها این نبود كه با كمترین دانش فنی می‌توان مطالب را روی وب منتشر كرد؟
حالا این گفته در نتیجه سوءتفاهم آن كارشناس محترم است یا در نتیجه خبرسازی با سوءتفاهم ایسنا؟؟!! 
به نظر شما مفهوم وبلاگ به آن كارشناس محترم به خوبی منتقل نشده یا مفهوم مورد نظر آن كارشناس به خوبی توسط ایسنا انتقال نیافته‌است؟

"...تصمیم گرفته‌ام هر روز بخشی از یادداشت‌های شخصی و خاطرات خود در مورد همشهری را توی وبلاگ بگذارم. البته آن چیزهایی كه می‌شود نوشت و فكر می‌كنم در مجموع این یادداشت‌ها هم فرصتی برای آشنایی و ارتباط بیشتر همكارانم در همشهری با برنامه و فكر من باشد و هم در نهایت چشم‌اندازی از مسیر حركت و تجربه‌ها و مشكلات را به دست بدهد. نمی‌دانم می‌شود یا نه؟!..."
این هم از قول و قرار سردبیر وبلاگ‌نویس همشهری. آقای زائری روحانی خوش فكری كه سایتش از وبلاگش جذاب‌تر است و وبلاگش از سایتش فعال‌تر.
قبلاً پرستو وبلاگ آقای سردبیر را مانیتور(یا به قول علی پایش) كرده‌بود. حالا امیدوارم مشغله‌های آقای سردبیر كه به زودی قرار است براساس شنیده‌ها مدیرمسئول و مدیرعامل همشهری هم باشد، اجازه دهد این ارتباط رو در رو، همان طور كه خواسته در چارچوب مطالب روزانه وبلاگش حفظ شود. برای ما هم تجربه خوبی‌است كه اداره یك مجموعه رسانه‌ای به گستردگی همشهری را از وبلاگ سردبیرش مانیتور(همان پایش) كنیم.

راست و دروغش گردن راوی، می‌گویند مدیرمسئول تازه وارد یكی از نشریات سراسری برره!! وقتی صفحه‌ اول را برای مطالعه و امضای نهایی برایش برده بودند تا كرده بود گذاشته بود توی كیفش تا سر فرصت توی خانه مطالعه كند....گفتم راست و دروغش گردن راوی؛ حالا با این روند كه مدیرمسئول همان سردبیر باشد و سردبیر یك آدم اهل بخیه امیدوارم این همشهری بی‌قرار در این سال‌ها به قرار و آرامش برسد و دوباره بشود همان همشهری دوست‌داشتنی.

"...پنتاگون در جنگ عراق ، تحت الشعاع سی.ان.ان قرار گرفت. در حمله به بغداد ، قرار بود موشکهای کروز ، عراق را بزنند و سی.ان.ان افکار عمومی را. ماموریت پنتاگون اما معطوف به قدرت نظامی بود و ماموریت سی.ان.ان متمرکز به نفوذ و توجیه افکار عمومی شاید هم توجیه موشک های شلیک شده. این موشکها هدف اصلی شان امریکایی کردن عراق بود اما از ابتدا واضح بود که این هدف ، بدون سی.ان.ان امکان پذیر نیست. شاید به همین دلیل بود که واژه «خبرنگار همراه» در جنگ عراق برای نخستین بار ابداع شد.."

از "رسانه های دیپلمات ؛ دیپلماسی رسانه ای" نوشته مجید رضاییان سردبیر جام جم

فعلاً گوگل و یاهو در عالم رقابت هم كه شده هر روز امكانات جدیدی در اختیار كاربران خود می‌گذارند. بعد از جار و جنجال در مورد كتابخانه دیجیتالی گوگل و شكایت نویسندگان امریكایی و اقدام برخی اروپایی‌های غیر انگلیسی‌زبان برای دست‌ و پا كردن یك كتابخانه دیجیتال برای مقابله با این اقدام گوگل، چندی پیش خبر رسید كه یاهو هم به‌عنوان عضوی از «پیمان محتوای آزاد» در نظر دارد با ایجاد یک کتابخانه دیجیتال حاوی کتاب‌های صوتی و تصویری در این زمینه از گوگل پیشی بگیرد. یاهو در همین چارچوب برای دیجیتالی کردن 18 هزار عنوان از آثار ادبیات آمریکایی به علاوه آثاری از آرشیوهای ملی و اروپایی اعلام آمادگی کرده‌است.
البته مسئولان یاهو امیدوارند مشکل گوگل برای آنها تکرار نشود.
حتماً می‌دانید كه یاهو در روزهای گذشته سرویس پادكست خود را هم به صورت آزمایشی راه‌اندازی كرد. یاهو در این سرویس امكان جستجو و اشتراك و بهره‌برداری موضوعی از پادكست‌ها را فراهم می‌كند.
حالا بشنوید از گوگل كه نسخه آزمایشی سرویس خبرخوان خود را در اختیار گذاشته‌است. سرویس Google Reader به كاربران گوگل امكان می‌دهد با جستجوی موضوعات مختلف RSS آنها را به لیست اشتراك خود اضافه كنند یا آدرس RSS سایت‌های مورد علاقه را در این لیست قرار دهند.
گوگل قبلاً در Personalized Home خود به كاربران امكان آزمایشی خواندن RSS را داده بود ولی این سرویس ضعف‌هایی داشت و استفاده از آن نسبت به دیگر RSSخوان‌ها رجحان نداشت. در هر حال مهم‌ترین مزیت سرویس Google Reader شاید آن‌لاین بون آن باشد.

خوب هنوز خرده‌كاری‌هایی دارد و من قصد ندارم بیش از این دور باشم از نوشتن و به سر و شكل دادن به این وبلاگ بپردازم. جستجو مشكل كوچكی دارد و بعضی صفحات هم از CSS تبعیت نمی‌كنند. لابد یه عالم اشكال ریز و درشت دیگر هم هست.
كمی با آنچه فكر می‌كردم و می‌خواستم فرق دارد ولی خرده كاری‌ها را خرده خرده انجام می‌دهم. فعلاً همین!

....تنها چیزی که می‌دانم این است که خسته‌ام و برای آنکه کافه‌سایبر آن باشد که ‏می‌خواهم، احتیاج به یک بازخوانی و بازسازی اساسی دارم.
این را می‌نویسم که بدانید چند وقتی آفتابی نخواهم شد و بعد از آن این کافه را با تغییراتی میهمان خواهید شد.
فعلاً خستگی، بازخوانی و بازسازی.......‏