گویا علاقه ما ایرانی ها همچنان به حاشیه بیشتر است تا متن. این را می شود از پست اخیر سمیرا سامانی فهمید. سمیرا با یک مرور کوتاه(خیلی کوتاه) بر آمدن هابرماس به ایران، خبری که ندا از برنامه امروز دانشکده تهیه کرده را بهانه کرده تا یکسری حاشیه از این ماجرا بنویسد و تازه حاشیه های حاشیه برنامه یعنی را ضیافت شام را به عهده من و علیرضا و استاد آن لاین مان گذاشته.
حضور انورتان عارضم که آقای کاستلز که زنان را زمینه سازان تغییرات در جامعه جدید می داند، کلی مشعوف شد از اینکه امشب میهمان خبرگزاریی است که علاوه بر مدیریت آن قسمت اعظم آن را خانم ها تشکیل می دهند و این شعف، شانس بازدیدش را از خبرگزاری زیاد کرد.
آقای کاستلز دوست دارد یک بار درست و حسابی به ایران بیاید و در آن سفر به جای این همه برنامه و سخنرانی پشت سر هم از نه صبح تا نه شب، برود اصفهانی، شیرازی، جایی را ببیند.
اینها همه حاشیه روی شد، محض خاطر خود ایرانی مان که حاشیه را بیشتر از متن دوست داریم. متن ها را حضرت آقای دکتر کاشی یا آقای دکتر فاضلی می نویسند لابد و این جدا از گزارشی است که ندا برای خبرگزاری میراث و آزاده برای سرمایه تدارک دیده است. استاد آن لاین مان هم که بدجور به پیشواز رفته بود و لابد باید در وبلاگش انتظار بدرقه ماجرا را هم داشت.

-------------------
این حاشیه و متن را هم وصل کنم به یه حاشیه از یک متن دیگر. خبرخوش آقای دکتر توکلی بالاخره برملا شد و سایتی که با هدایت و زحمت فراوان ایشان در معرفی استادان و کتاب های ارتباطات راه اندازی شده، رسماً معرفی شد. هر چند که تا آنجا که من دنبال کردم همه بیشتر به حاشیه ماجرا و نشست کافه تیتر پرداختند تا اصل واقعه. ایده خوبی که من و علی هم از سه چهار سال پیش به آن نیم نگاهی داشتیم، اما انصافاً فقط درایت و همت آقای کسی چون دکتر توکلی می توانست سه چهار ماهه چنین شایسته از کار دربیاردش و اگر پای امثال من و علی بود معلوم نبود کی چنین اتفاقی می افتد. خود من می خواستم بیشتر و بهتر به این ماجرا بپردازم و درباره اش بنویسم اما عهد کرده بودم تا تمام شدن یکی دو کار ناتمام دست به این وبلاگ نزنم. حالا هم بی خوابی و حاشیه های امروز و حاشیه های حاشیه های امروز موجب این عهدشکنی شد. به هرحال از همین جا باید به حضرت آقای توکلی دست مریزاد بگویم با احترامات فائقه.